Het is mooi om te merken dat waar je zo hard voor aan het werk bent ook zin heeft. Mijn business partner in het KIS programma, De Bibliotheek Amstelland heeft er een blog over geschreven. Ik ben trots!
We zijn er nog niet klaar mee, maar er is mede door de inzet van Bernet een ervaring ontstaan dat er binnen de organisatie iets kan en mag. En onze bibliotheek zit nu net in een fase van ontwikkeling waar dat buitengewoon noodzakelijk is.
Op de tweede courseday van het KIS Programma zijn we het gegeven organisatie gaan verkennen aan de hand van metaforen. Fascinerend!
De bijenkolonie kwam voorbij, hoe staat het daar met de individualiteit? Een moeilijk te wenden mammoettanker of een vloot met bootjes? De stad; anoniem en divers of een dorp met sociale controle? Een kudde dieren; zelf organiserend en veilig, met of zonder herder? Breien; een patroon, meer van hetzelfde?
Ik houd enorm van de gedachte dat structuren op allerlei niveaus vergelijkbaar zijn.
Zou je een groep mensen als een organisme, een individu kunnen zien?
Of de individuele mens als organisatie?
Er zijn immers meer vreemde bacteriën in ons dan wij cellen hebben!
Een verbazingwekkende realisatie.
Directeur van het Natuurhistorisch Museum Rotterdam en paleontoloog Jelle Reumer heeft een boek geschreven ‘De Mierenmens‘.
Hierin zoekt hij een antwoord op de vraag: Wat is een individu?
Hier is een fragment te beluisteren uit het programma Vroege Vogels.
Wanneer is iets klaar en wanneer mag het het daglicht zien?
Of hou ik dit blog toch nog even voor mezelf?
Nee, het moet groeien! En.. vandaag komt het boven de grond.
Meteen op de eerste KIS courseday in januari, waarbij het vooral draaide om kennismaken met elkaar, werden boekentips uitgewisseld. Anook tipte ‘The art of looking sideways’ van Alan Fletcher. Sindsdien ligt het als dagelijkse kost op mijn nachtkastje. Bedankt Anook!
Mijn eerste kennismaking met het Amsterdams grafisch atelier. Wat een mooie werkplaats met veel apparatuur. Op groot formaat zelf printen en zeefdrukken!
Gezien het drukke programma hebben we ervoor gekozen onze bijdrage een moment te laten zijn van introspectie en verstilling om alle zintuigen weer op scherp te zetten.
Stap binnen in de huisjes waarin je kan voelen, ruiken, horen en zien!
Het was een mooie dag. Ik heb vooral genoten van Micael Dahlén’s Nextopia! Ziehier een heel artikel in hard//hoofd.